14 april 2026
‘Schoolfruitvader’ Kevin gooide zijn leven om: ‘Ik kan weer iets positiefs betekenen’
Elke ochtend deelt Kevin (35) fruit uit op basisschool De Voorpoort in Vollenhove. Voor de leerlingen een gezonde start van de schooldag; voor Kevin hét bewijs dat zijn leven er weer toe doet. Na een zware periode gaf het schoolfruitproject hem weer perspectief. ‘Ik sta veel positiever in het leven.’
Vijf dagen per week rijdt Kevin met zijn zelfgebouwde fruitkar door de gangen van de kleine dorpsschool. Hij brengt het fruit langs de klassen, maakt praatjes en grapjes en deelt high fives uit. ‘De lach van die kinderen, daar doe je het voor,’ zegt hij met een twinkeling in zijn ogen. ‘Even contact, even gek doen – dat maakt hun dag, maar ook die van mij.’
Als ‘schoolfruitvader’ is hij inmiddels een vertrouwd gezicht op school. Het schoolfruit is zijn ‘toko’: hij haalt het op bij de groenteboer, maakt het klaar, brengt het rond en ruimt weer op. Vol zelfvertrouwen en met een brede lach staat hij achter zijn kar. Een jaar geleden zag zijn leven er nog heel anders uit. In 2020 verhuist Kevin met zijn vrouw en dochter van Rotterdam naar Vollenhove, waar ook zijn familie woont. Aanvankelijk gaat het goed en geniet hij van het rustige leven in het dorp. Maar in 2023 raakt hij verslaafd aan alcohol.
Spanningen op school
‘Het gekke is: daarvoor dronk ik bijna nooit’, vertelt hij. Maar van de ene op de andere dag kon ik er niet meer vanaf blijven. Ik ben chronisch ziek en heb ADHD. De drank gaf rust in mijn hoofd.’ Kevin gaat steeds meer drinken. Thuis ontstaan spanningen en ook op de school van zijn dochter blijft zijn situatie niet onopgemerkt. ‘Ik was mezelf niet meer. Ik werd vervelend, had overal een grote mond. Ik betaalde rekeningen niet meer om drank te kunnen kopen. Op een gegeven moment wist ik: als ik zo doorga, raak ik mijn gezin kwijt.’
Dat besef brengt hem tot een keerpunt. Hij start een intensief traject bij een afkickkliniek om te stoppen met drinken. ‘Het was zwaar, écht zwaar. Maar voor mij was het simpel: mijn kind is mijn alles. Daar doe je het voor.’
Een nieuwe start
Sinds oktober is hij clean. Kort daarna vraagt de school hem of hij wil helpen met het uitdelen van schoolfruit – een kans die hij meteen aangrijpt. ‘Ik had weinig om handen en dacht gelijk: dit is goed voor mij. Nu kan ik iets nuttigs doen en ben ik weer onder de mensen. Mijn dagen zien er heel anders uit – ik sta veel positiever in het leven.’
Wat begint als praktische hulp, groeit uit tot een dagelijkse routine én een nieuwe rol op school. Zijn aanwezigheid draagt zichtbaar bij aan de sfeer. De kinderen kennen hem en reageren enthousiast als ze hem zien. Ook thuis merkt hij verschil, vooral bij zijn dochter. Zij had eerder vaak buikpijn en vond school spannend. ‘Sinds ik hier elke dag ben, gaat het veel beter met haar. Ze weet: als er iets is, kan ze naar mij toe. Dat geeft haar rust. En ze is ook trots op me, dat vind ik heel leuk. Ze ziet nu: papa en mama werken allebei.’
Hersteld vertrouwen
De verandering van Kevin blijft ook op school niet onopgemerkt. Waar hij eerder scherp in de gaten werd gehouden, krijgt hij nu het vertrouwen van de school. ‘Laatst zeiden ze dat ze zien hoe ik veranderd ben en dat ze blij met me zijn. Dat doet echt wat met je.’
Volgens directeur Yaël Hensbergen is die ontwikkeling geen toeval. De school koos er bewust voor om Kevin en zijn gezin niet op afstand te houden, maar juist te betrekken toen het moeilijk ging. ‘Als er iets speelt, kun je ouders buiten de deur houden, maar je kunt ze ook juist betrekken. Door verbinding te zoeken en mensen te zién, ontstaat er weer vertrouwen en betrokkenheid. Dat heeft ook effect op kinderen. Het doet iets met een kind om te zien dat een ouder betrokken is bij school.’
Een kans die deuren opent
De kans om Kevin te betrekken ontstond dankzij het schoolfruitproject. Met steun van het Jeugdeducatiefonds kunnen scholen dit soort initiatieven mogelijk maken – niet alleen om kinderen gezond eten te bieden, maar ook om ouderparticipatie te versterken. ‘Zonder dit project was de samenwerking met Kevin waarschijnlijk nooit ontstaan,’ zegt Yaël. ‘Het heeft echt de deur geopend.’
Voor Kevin kon het verschil niet groter zijn. Hij voelt zich weer onderdeel van de school en de gemeenschap. Andere ouders moedigt hij aan om ook hun steentje bij te dragen. ‘Wacht niet af, maar doe mee. Al help je met iets kleins, je krijgt er zoveel voor terug. Niet in geld, maar in contact, waardering en het gevoel dat je ertoe doet. Dat is onbetaalbaar.’